Blaasorkest als boeiende verteller
Laatst aangepast op vrijdag, 05 november 2010 08:52
De Gelderlander 9 november 2009
RECENSIE Symfonisch Blaasorkest Nijmegen (SBN) olv Hans van Gemert mmv Volcmar Suys. Gehoord: 8-11 (LUX, Nijmegen).
door Maarten·Jan Dongelmans
Met het thema 'Muziek met een verhaal' maakt het symfonisch Blaasorkest Nijmegen (SBN) het zich niet gemakkelijk. Zeker niet door deze Zondagmiddag ook nog eens een verteller in te schakelen. Dan luistert alles heel nauw. Vooral de timing. Maar in de ongedwongen ambiance van LUX valt bijna alles op zijn plaats. Alleen in de eerste tekst, uitgesproken tussen Lord Tullamor en The Wind in the Willows, schept Volcmar Suys uit Culemborg met zijn, niet altijd even vloeiend voorgedragen zinnen wat verwarring bij het goed opgekomen publiek.
Wie de inhoud van beide stukken niet kent, raakt bij de overgang naar het verhaal over de rivier snel de draad kwijt. Maakt niet uit, het SBN zelf ontpopt zich als een boeiende verteller die de luisteraars moeiteloos in zijn band houdt.
De echte climax van dit verhalenconcert ligt na de pauze. Dan speelt het SBN de Zwaanriddersage van Jan Bosveld. Deze legende van Elias (of Lohengrin) die Beatrijs (of Elsa) bezweert hem niet bij zijn naam re noemen, komt in Bosvelds partituur uitermate suggestief tot klinken. Dat begint al meteen na de dreigende opening in de lage orkestregionen. De blazers komen professioneel over, zo intens weten ze de spanning op te voeren en vast te houden. Ook de lyriek krijgt het volle pond. Hans van Gernert inspireert zijn orkest tot meeslepend en puur, zangerig spel.
In The Heavenly flute Player and the Dragon King van Hardy Mertens mag het SBN vervolgens stoom afblazen De opening is feestelijk met kokette trekjes. In het tweede deel imponeren de plechtige introductie met fanfare klanken en de aangescherpte contrasten. Voor een echte verrassing zorgt Legend of a Mountain van Jacob de Haan. Gewapend met het vooraf vertelde verhaal van de tirannieke kat die uiteindelijk een berg ('De tand van de kat') naar zich vernoemd krijgt, kunnen we optimaal alle muzikale emoties ondergaan. Van Gemert maakt met zijn expressieve leiding duidelijk dat dit echt een van de betere werken van De Haan is.
Voor de pauze scoort het SBN met Don Quichote de la Mancha van Rob Goorhuis. Het slotdeel maakt indruk door de mix van uitbundigheid en sinistere momenten. Hier en elders valt op hoe de partijen over de hele linie als gebeiteld zitten. 'Muziek met een verhaal': bij het SBN blijkt het een successtory.
